طایفهٔ غلجائى افغان، در اواخر دورهٔ صفویه به تحریک شاه‌عالم اوّل امپراتور هند بناء مخالفت با دولت ایران را گذاشت. آنها گرگین‌خان گرجى را کشتند و قندهار را گرفتند. در این زمان محمود افغان قدرت را در دست گرفت و به ایران حمله کرد. پس از یک حملهٔ منتج به شکست به کرمان، در نوبت بعد کرمان را گرفت و على‌رغم برترى سپاه ایران، در نبردى که نزدیک گلون‌آباد (گلناباد) در نزدیک اصفهان رخ داد به‌دلیل بى‌کفایتى شاه و امرا، بر سپاه ایران پیروز شد و پس از ۷ ماه محاصره که قحطى و طاعون عده زیادى از مردم را بین برد اصفهان را گرفت و صاحب تاج سلطان‌حسین صفوى شد. محمد بخش مهمى از مرکز ایران را تصرف کرد. روستاها و شهرها علیه او سر به شورش برداشتند ولى سرکوب شدند. با استفاده از این وضع آشفته روس‌ها به نواحى شمالى و عثمانى به قفقاز حمله کردند و دو کشور قراردادى بستند که به‌موجب آن شهرهاى مجاور دریاى‌خزر به روسیه و قفقاز و مغرب ایران متعلق به عثمانى مى‌شد ولى عثمانى‌ها قزوین را اشغال و به‌سوى اصفهان رفتند. در این هنگام محمود به‌دست پسرعموى خود اشرف کشته شد و نیروى عثمانى از سپاه اشرف افغان شکست خوردند و با او قراردادى بستند. دروهٔ استیلاء افاغنه به‌دلیل تعصب آنها در مذهب تسنن با خونریزى و بى‌رحمى زیادى همراه بود. زرتشتیان که در اثر سختگیرى علماى شیعه در کرمان بودند با محمود افغان از درِ اتحاد درآمدند، در شهرهاى دیگر از جانب ساکنین شیعهٔ آن شهرها کشته شدند. استیلاء افاغنه با شکست اشرف از نادر و کشته شدن اشرف به‌دست یکى از رؤساى بلوچ خاتمه یافت.